กินข้าวกันไหม"...อืมม ได้เดี๋ยวเจอกันนะ ถึงแล้วจะโทรหา..."

....................."เราไม่ได้อยู่ด้วยกันแบบนี้นานเท่าไรแล้วนะเนี่ย หึหึ" แล้วถอนหายใจนิดหนึ่ง

รู้ถึงความสุขกับความอัดอั้นได้สลายลงพร้อมๆๆกัน ในนาทีที่ได้เห็นหน้าเธอ คำพูดที่คิดไว้มิได้พรั่งออกมาเลย แค่สบตามองหน้าก็อยากดึงเธอเข้ามากอดไว้แน่นๆ

ฮืมม ทำไมนะ ทำไมถึงไม่กล้าพอที่จะทำอย่างที่อยาก เวลาหยุดสักพักหนึ่งเราก็ยิ้มออกมา แล้วคุยกันเล็กๆน้อย มือข้างหนึ่งของผมมันพยายามขยับตามความอยาก

ของใจ ค่อยๆยกมือขึ้นมา มองหน้าเธอแล้วก้อวางมือลงบนท้องของเธอจนได้ สำผัสแรกนี้รู้สึกเลยว่า อบอุ่น สุข อยากสัมผัสนานๆ เธอจับมือผมลูบจากหน้าท้องแล้วค่อยๆเลื่อนออกด้านข้างแล้วตบปลายนิ้วเบาๆที่ด้านข้าง "อย่าดิ...มันจั๊กจี้"...55...แล้วผมก็ลูบกลับมาอีกข้าง ผมยิ้ม ผมมีความสุข สุขแบบที่ไม่เคยมาก่อน เป็นสุขที่ไม่เคยเกิดกับตัวเองตั่งแต่เกิดมาเลยก็ว่าได้ เกินไปรึป่าวไม่รู้นะ ผมหยุดลูบแล้วหันมาคุยกับเธอ มือของเธอก็ลูบท้องของเธอไปมา "เค้าขยับตัวแล้ว...ขยับแรงด้วย" เธอร้องบอกผม ผมเห็นการเคลื่อนไหวบนผ้าที่ปกคลุมไว้มันไหวๆๆ ผมรู้สึกดีใจ พยายามจับดูอีกที เค้าหยุดแล้ว "เค้าอยากอยู่กับแม่แค่สองคน" สะอึกหยุดนิ่ง แต่ก็ยังจับอยู่ที่หน้าท้องของเธอ.....ถึงเวลาแล้วที่เราต้องแยกกัน ใจผมอยากบอกเธอว่าอยากขอกอดเธอกับลูกแบบนี้ทั้งคืนได้ไหม หลังจากที่ผมก้มลงเอาหูไปฟัง จูบ สัมผ้ส ผมรักนะ รักมาก เราคงไม่ได้เจอกันอีกนาน นานจนไม่รู้ว่านานเท่าไร หลังจากที่เธอได้ก้าวขาลงจากรถในนาทีนั้นแล้ว.............เราทิ้งทุกอย่างให้มันผ่านไปกับสายตาที่เรามองผ่านหน้าต่างรถ สัมผัสได้เมื่อผมมองเธอแล้วเธอมองผมเรามองตากันแล้วมันก็ไม่เห็นเธออีก ค่ำคืนนี้เหมือนการจากลา หมดเวลาสำหรับเราแล้วเหรอ.....อีกสองเดือนเธอก็จะคลอดพาเค้าออกมาเผชิญโลกของทุนนิยมแล้ว

.........เป็นห่วง เป็นใย ....อยากร้องมันออกไปให้เธอกับลูกได้ยินจริงๆๆเลย อ๊ากๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆบ้าจริงๆๆ